Dear me - Anouk Dekker

 

Ze is zes jaar oud als ze met haar tweelingbroer Xander het veld van SVZW Wierden betreedt. Tot haar achttiende voetbalt ze als enige meisje tussen de jongens. Jongens die haar uitlachen en soms zelfs onderuit trappen. In een brief aan zichzelf kijkt OranjeLeeuwin Anouk Dekker terug op haar carrière en de momenten die zo belangrijk zijn geweest op haar weg naar de top.

“Je hoort ze schreeuwen, je voelt ze schoppen, maar laat je niet intimideren door jongens van de tegenpartij. Wees zelfverzekerd en laat ze maar komen.”

 

In Oranje

Als ik je zo schrijf bedenk ik me pas hoe bijzonder het is wat jou nog te wachten staat. En dit is nog lang niet alles! Had ik je al verteld dat je op 21 november 2009 tijdens een WK-kwalificatieduel tegen Wit-Rusland je debuut maakt voor Oranje? Van de wedstrijd, die eindigt in 1-1, herinner ik me verder weinig. Liever vertel ik je over het Europees Kampioenschap in 2017.

Je speelt deze eindronde in eigen land en je team is zo goed dat je zelfs de finale haalt. Op 6 augustus sta je in jouw stadion, de Grolsch Veste, tegenover Denemarken. Je wint en wordt onder toeziend oog van meer dan 28 duizend toeschouwers gekroond tot Europees kampioen.  

Ik wil je zo graag vertellen hoe het voelt als dat laatste fluitsignaal klinkt, maar het is onmogelijk. Geen woorden doen recht aan dat moment. Over twintig jaar begrijp je wat ik bedoel, als je zelf op dat veld staat en de tijd op de grote klok ziet wegtikken. Als je naar de zijlijn kijkt en de tranen in de ogen van je bondscoach, Sarina Wiegman, ziet. De pure blijdschap bij jou, je teamgenoten en de supporters.

En terwijl je de tranen van geluk uit je ogen wrijft zal je terugdenken aan al die keren dat papa en mama zeiden dat je door moest gaan, aan Xander met wie je meer dan tien jaar samen op het veld stond en aan je oud-trainster Mary-Kok Willemsen. Al vanaf je tiende zal zij je vertellen dat je de beste speelster ter wereld kunt worden. En al gaat ze je het soms moeilijk maken en kom je meer dan eens huilend thuis, het is het waard.

Klap je handen stuk, want deze mensen maken van jou niet alleen een goede speelster, maar ook een zelfverzekerde en trotse vrouw.

 

Dear Me   Lineth Beerensteyn

Lineth Beerensteyn

Lees hier mijn brief

Dear Me   Jackie Groenen

Jackie Groenen

Lees hier mijn brief

Dear Me   Shanice van de Sanden

Shanice van de Sanden

Lees hier mijn brief

JPEG   Dear Me   Sherida Spitse

Sherida Spitse

Lees hier mijn brief

Dear Me   Desiree van Lunteren

Desiree van lunteren

Lees hier mijn brief

 

JPEG   Dear Me   Danielle van Donk

Danielle van de Donk

Lees hier mijn brief

Dear Me   Dominique Bloodworth

Dominique Bloodworth

lees hier mijn brief

Anouk Dekker   Team Foto Banner

Anouk Dekker

lees hier mijn brief